Bir tren garı idi..soğuktu..düşünüyor...düşündükçe hüzünlere gark oluyordum...tam aşacakken insansı olanlar geldiler...zahirim onlarla idi...içimdeki uzakta idi...Onlar içimdekinide çektiler konuya..

Şehrimde bir sabah oldu. " O " ol deyince oldu. Istanbul gibi olmasada vardı bizim şehirimizinde masalları. Camii de sabah namazına gelen 6-10 yaş çocuk gruplarını ve onlara öğretici olan abilerinide

İnsanlar tarafından oluşturulmuş bir su birikintisi idi hayata ilk gözlerini açtığı yer. Baraj diyorlarmış adına. Arzu ve isteklerinin önüne bent koymayı başaramamış insanlar, çağlayan bir akarsuyun önünü kesmeyi becerebilmişler ve her yeri olduğu gibi burayı da ...

Bugün Pazar. Yağmur hafiften çiseliyor.. Son günlerde iyice suskunluk çökmüştü üzerine..Uzun uzun düşünüyor, düşlerden kurduğu dünyasında kimi zaman dağların tepesindeki Alamut ‘un dahisi, kimi zamanda küçük bir ev kedisi oluyordu..

Oysa insanlığın, aydınlık bir gelecek adına beklediği “Paranın değiştiremeyeceği insanlar listesi”ni hazırlamamıştık daha. Ben, “Bir A4 yeter mi?” dememiş, sen ise ....