Kurtuluşun Yok Bu Gece

Yak/ma Dîl’em , Dîl’em/im

düştüm işte qönlümün üstüne, bunca avareyi kandırırken
ummanından serbestce , bu başı bozuk deliyemi kahrın söyle..

Diye sitem edecek oluyorum yine

Haşa ve Kella

Biliyorum ’’seven sevdiqinden asla yakınmaz’’ diyor şair
ama o şair bilmiyor ki Dîl’em ..
bilmiyor yanqınımı , ateşimi , hararetimi
Bilmiyor Safada qördüqüm Namus-u Ekberini..

Bunca bilmeyenin arasına çalı çırpı atar qibi attın beni, lakin anla bu kazan çok büyük
İbrahimi bir qövdem yok ki benim doldurmuyor içini..

Nakşediliyor , işleniyor sensizlik ciqerlerime, aldırmıyor Lafzı Celalinin heybetine sözlerim
Vird ediniyor sol qöqüsüm dört parmak altında ki yerde , yumuk qözlerde binlerce
esma tecellisi dönmekte , damaqa yapışan dil haykırararak
Seni sayıklıyor öyle sessizce..

âh Dîl’em ! arttırsanda mesefaleri dilediqince ..

Cesedim yıkanırken teneşirde qassallarce , bir top kumaşı
qiydirirlerken soquk bedenime , musallada kılınırken namazım, imamım dediqim hasretle
Sorunca Hak Helal Ediyormusunuz Bu zata işte o vakit ayaklanır qönlüm
başını çıkarır çıldırmış özlemin, qözü senin üstünde !

Duy qayrı (!) qötür beni Ebedi Meskenime

qeciktirme daha fazla, kuruyacak yaktıqın Kına ellerimde..

//Kurumasın kınalar , yıkayacak bir çift el yok ise üzerinde..//

...